Hoe artikel 64 nieuwe kansen bieden aan uitgeprocedeerden

Z eravan Sharif (43) zit op een bankje voor het graf van zijn moeder op de begraafplaats in Soest. Het graf staat vol verse bloemen. De Koerdische vrouw overloopt een jaar geleden plotseling. Ze was 79. Zeravan denkt dat ze is gevuurd vanwege de zorgen om hem, haar jongste zoon. Van al haar negen kinderen, zes wonen er in Nederland, niemand meer in Irak, is hij de enige zonder verblijfspapieren. Alleen Sharif moet terug naar het land dat het hele gezin ontvluchtte.

Kan de asiel- en uitzetprocedure korter en efficiënt zijn? Met die vraag stuurde het kabinet afgelopen jaar een onderzoekscommissie op pad. Het onderzoek volgde na maandenlange ophef over de procedure rond Armeense gezinnen, de kinderen Lili en Howick in the bijzonder, die na lang verblijf in Nederland het land uit dreigden worden gezet gezet. Een kortere procedure zou> drama’s voorkomen. Mensen die minder hechten aan Nederland en de band met hun vaderland zou niet sterk zijn.

Begin juni publiceerde de onderzoekscommissie onder leiding van oud-topambtenaar Richard van Zwol haar soorten. Hoofdconclusie: de asielprocedure kan niet worden herzien, maar de uitvoering door onder meer de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND), kan wel sneller en efficiënt.

NRC daad zelf ook onderzoek. De krant richtte zich op een wetsartikel die veel vertragende factoren samenkomen: artikel 64 van de Vreemdelingenwet. Die geeft een geperfectioneerd proces en hun gezinnen de kans om uit te gaan. Ze krijgen ook ‘uitstel van vertrek’ als een medische noodsituatie dreigt zonder behandeling in het land van herkomst. U ontvangt een totaal van vijf mensen per jaar dat uitstel, ruwweg een derde van het totaal aantal afgehandelde aanvragen.

Artikel 64 maakt duidelijk waarom het zo lastig is om mensen uit te zetten, zoals ook de net-opdrachtreden staatssecretaris Broekers-Knol (Asiel, VVD) deze week nog zei te willen. Tal van betrokkenen vertragen het proces op verschillende manieren – zonder dat dit hun bedoeling is.

Uitgeprocedeerden gebruikt om hulp in advocaten om 64 in Nederland te blijven. Dat doen ze als ze heel erg ziek zijn, maar ook als ze niet heel ziek zijn. Procedures igen oneigenlijk gebruik van de procedure door wanhopig gewaardeerd Verprocedeerden. Vorig jaar geleden cases from fraud aan het licht onder naam Armeense uitgeprocedeerden.

Zorgverleners krijgen een procedure voor de patiënt. Zij willen vooral dat getraumatiseerde asielzoekers goede psychische hulp krijgen, ook dat veel tijd kost.

Europese rechters spelen ook een rol. Zij is het wetsartikel dat Verprocedeerden binnen Europa recht to uitstel van vertrek geeft op medische gronden, ruimer gaan uitleggen. Goede zorg moet volgens het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in het thuisland niet alleen aanwezig zijn, maar ook toegankelijk. “Een peperdure privékliniek waar een berooide-asielzoeker nooit kan worden, is niet meer”, aldus asiel-advocaat Sjoerd Thelosen zegt, bestuurslid van de Vereniging Asieladvocaten en -Juristen Nederland (VAJN).

Door de Europese jurisprudentie naar Dutch rechters de laatste twee jaar afgewezen aanvragen alsnog honoreren. In reactie op de verruiming kwamen er nieuwe eisen. Inbrengt de aanvrager van uitstel aantonen dat hij van zij de medische zorg in het land van herkomst echt niet zelf kan betalen.

Tot slot is er een dealer en verrassende rol van commerciële partijen zoals alarmcentrales en verzekeraars. De IND vraagt ​​deze commerciële partners of er adequate medische voorzieningen zijn in Armenië, Afghanistan, Sierra Leone of andere landen van herkomst. Soms leidde deze adviezen naar nieuwe procedures bij de bestuursrechter maken zieke Verprocedeerder langer in Nederland kunnen blijven.

Deel I: Bij de advocaat

Een beroep op artikel 64 kan zonder advocaat, en is kosteloos. Het aanvraagformulier is voor iedereen van de site van de IND om te downloaden.

Veel asiel-advocaten doen beroep op artikel 64. Ze hebben vaak smeal Ze hebben vaak smekende Veel hulp tegen hun kosten. Maar artikel-64-zaken leveren zo’n geld, zo’n 1.200 euro aan overheidsvergoedingen (‘toevoegingen’) als een uitzaak van uitzetting.

De Utrechtse raadsman Christian van Dijk heeft honderden artikel-64-zaken gedaan. Hij is ook de advocaat van Zeravan Sharif uit Irak. Momenteel heeft hij vijf zaken lopen. Hij heeft zich in voor een groep die geen toegang heeft tot de zorg: uitgeprocedeerden die onverzorgd rondzwerven. “Hooguit en met veel geluk kunnen ze een verklaring van een huisarts krijgen. De onverzekerden hebben nergens recht op. ”

Hem treft het vaakst de “heftige” situation Zijn zijn verk verkeert. Zoals Zeravan Sharif die “ernstige suïcidale gedachten” heeft en voor wie hij al sinds 2015 bezig is. Zijn aanvraag is afgewezen door de rechter omdat hij “thans” geen suïcidale gedachten zou hebben. Dat irrit motiveert hem. “Hij is gevlucht voor het regime van dat land. Hoe kun je in het hol van de leeuw succesvol worden behandeld? Psychische klachten wordeneens onderschat. ”

Het gebruik van artikel 64 is de laatste jaren opgerekt, zegt hij. “Asielaanvraag mislukt? De medische procedure is te proberen. Het geeft lucht, zeker als er kinderen zijn. ”

Moet hij als advocaat niet meer tegengas geven? Misschien als de cliënt zijn gezondheidsklachten overdrijft van simuleert? In een rapport van Solid Road, Armenian begeleidt bij terugkeer, klaagden hulpverleners over fraude door Armeense uitgeprocedeerden die alles doen in Nederland te blijven.

Van Dijk: “Een advocaat kan niet beoordelen of iemand over zijn ziekte. Ik ben geen arts. Ze hebben recht op juridische hulp bij een dergelijke procedure. “Hooguit de staat kan bedrog blootleggen, vinden hij. “Door een medische check aan het begin van de asielprocedure. Een arts kan in een half uur stroom wat de medische toestand is. ”

De cliënten van de Rotterdamse GGD-verpleegkundige Barbara Troost onthaal 64. De uitgeprocedeerden die Troost behandelen, zijn very slim ziek. “Dan heb ik het over een herseninfarct, kanker, zeer ernstig psychisch lijden. Voor vragen aan het ziekenhuis van het verpleeghuis het niet aan, dat geeft valse hoop. ”

Het gaat om mensen die al tien, twintig, soms illegaal zijn in Nederland verblijven. “Ze hebben hard gewerkt. Door het straatleven slijt hun lichaam vaak sneller. ”

Als ze beter zijn, moeten ze ook terug. “Soms vinden mensen het fijner om in hun eigen land te sterven”, zegt Troost. “Soms blijven ze ziek. Dan mogen ze alsnog blijven. Laatst overleed een oude Chinese dame een week na ze haar verblijfsvergunning gekregen. ”

Zeravan Sharif vluchtte in 1999 uit Erbil naar Nederland. Saddam Hussein was aan de macht. Zijn Koerdische vader was in 1986 opgepakt en gedood. Sharif was toen tien jaar. Zelf zat hij in de gevangenis voor politieke activiteiten van zijn broer. “Ik heb als kind te veel gezien”, zegt hij. “Ik zag dat de buurvrouw gewond raakte, ik zag haar kinderen schreeuwen. Niemand kon mij uitleggen waarom. Ik was altijd bang. Dat ben ik in Nederland gebleven. “

Lees ook: Aanvragen voor verlengd verblijf op medische grond zijn trage procedures

Deel II: Bij de psychiater

Vorig week nog lag er een patient schreeuwend op de parkeerplaats, vertelt psychiater Rembrant Aarts in zijn kantoor in Diemen. “Ze was het contact met de realiteit volkomen kwijt”, vertelt hij. “We hebben de politie moeten bellen, al doen we dat liever niet. Met politie hebben de patiënten in hun eigen land meestal geen goede ervaringen. ”

Aarts werkt bij Stichting Centrum ’45 waar honderd tot tweehonderd asielzoekers en uitgeprocedeerdenen met jaarverslag melden zich over hun psychische klachten. Vaak na ze een artikel-64-procedure zijn begonnen. De diagnose is vaak een posttraumatische stressstoornis. Behandelingen duren een paar weken tot meer dan een jaar. Het belang van de patiënt staat voor de zorgverlener voorop, niet de duur van de procedure.

Getraumatiseerde asielzoekers belanden bij Centrum ’45 om de expertise bij de behandeling van oorlogstrauma’s. Van bij een van de ggz-klinieken die zich de laatste decennia meer op asielzoekers en uitgeprocedeerden zijn gaan richten, met een langdurig behandeltraject. GGZ Nederland zegt niet te weten.

Vaak worden klachten overdreven. Simulatie komt hooguit zeer incidenteel voor

De patiënten van Aarts voelen zich te ziek om uitgezet te worden. Ze hebben trauma’s opgelopen in het land van herkomst, tijdens de vluchteloze wacht en het vele verhuizen.

Aarts vindt het niet zijn taak de verhalen te controleren. “Ik ben geen waarheidsvinder maar behandelaar die een diagnose stelt en mensen van een trauma wil afhelpen. De basis voor een behandelingrelatie is vertrouwen. Zonder vertrouwen durft niemand zich open te stellen voor een behandeling. Dus wij gaan ervan uit dat het klopt wat lee vertelt. ”

Het werk van Aarts is mooi maar zwaar, zegt hij. “Suïcidaliteit komt veel voor. Vaak worden klachten overdreven. Simulatie komt hooguit zeer incidenteel voor. ”

Aarts heeft begrip voor overdrijving. “Vaak hoort dat bij een cultuur. In welke tropische landen landen moet je heel ziek zijn, wil je door een kunstbehandeling worden. Onze Nederlandse cultuur is juist: vertel de dokter snel en zakelijk wat moet scheelt, en stel je verder niet aan. Voor die cultuurverschillen moet je als behandelaar gevoelig zijn. ”

Aarts heeft soms moeite, zegt hij, many part of the patient does not much to te trekken. “Mensen zitten lange tijd in een azc, zonder privacy, met meerdere mensen op een kamer. Ze mogen niet werken, niet leren. Dat kan je verdrietig maken. Daar moet je je van bewust zijn als professional. ”

Zeravan Sharif kreeg ernstige last van depressie en suïcidale gedachten toen zijn verzoek om asiel steeds werd afgewezen. “Ik kwam voor vrijheid, veiligheid en democratie. Ik wilde studeren en werken. Mijn moeder, broer en zussen waren allemaal verblijfspapieren gekregen. Ik niet. Het is one non duidelijk gesteld waarom. In de Koerdische cultuur is het heel vreemd als een man niet werkt. Ik voelde me slecht en nutteloos. Ik heb mijn leven vergooid. “

Rotterdam Airport, mei 2016 Merlin Daleman

Deel III: Bij de beoordelaars van de IND

Witte jassen zijn er niet. De karakteristieke geur van de behandelkamer ontbreekt. De commons are the opinion to the IND of a zieke Verprocedeerde asielzoeker in the maglands of niet, are ordinary officekamers. De adviseurs zijn wel allemaal arts.

Of een beroep op artikel 64 wordt toegewezen, is, letterlijk, een pakade. Er wordt op Bureau Medische Advisering (BMA), de IND-afdeling die adviseert over artikel-64-aanvragen, deelloos een patiënt gezien. Het dossier wordt gelezen, een gestandaardiseerd aanvraagformulier nagelopen. Daarin worden ziektebeelden geschetst, en moet geluk van de Aanvrager in staat is te reizen, en / of dat er binnen een maand een medische noodtoestand moet zijn: hartproblemen, een zware nierziekte, een depressie die mogelijk de dood indrijft.

De patiënten zelf zien, heeft geen meerwaarde, zegt het hoofd van het BMA in een gesprek met zijn drie collega’s in de Haagse kantoortoren van Justitie. Het hoofd wil “uit principe” anoniem blijven. “Er is eens een proef gedaan met een wachtuur”, vertelt hij. “Daaruit bleek dat er geen meerwaarde was, omdat alsnog recente behandel-informatie van de specialisten moest worden opgevraagd.”

Niet iedereen begrijpt deze redenering. Advocaat Van Dijk heeft in de kantoorkamers een enkele keer gepareerd dat de beslissingen genomen zijn, zegt: “Hoe voorzichtig is het oordeel van het BMA? De keuringsartsen van het UWV zien toch ook mensen van wie ze moeten beoordelen of ze kunnen werken? Een rechter kijkt ook naar de verdachte in de ogen. Maar bij de beoordeling van zoiets belangrijks als het besluit over een uitgeprocedeerde, dat dat ineens niet. Vreemd toch? ”

De commissie-Van Zwol, die begint deze maand oordeelde over het geheel van de asielprocedure, heeft kritiek op de traagheidstelling van de IND een artikel-64-procedure afwikkelt. “Ook hier dat scherper gestuurd kan worden op doorlooptijd”, schrijft ze. Van Zwol licht in een interview toe: “Zeg niet na een aanvraag: ‘Na drie weken staat het Bureau Medisch Advisering klaar voor een beoordeling”. Nee, morgen staat het BMAraad klaar. Probeer de wachttijd tussen aanvraag en beoordeling tot het uiterste te beperken. ”

En dan nog iets. Nu zijn klachten – veelvoorkomend zijn suikerziekten, nierziekten, psycho-somatische klachten – op eenvoudige manier. Terwijl de Zwijnen uit de praktijk komen is er een vatbaar voor fraude, met name de psychosomatische. Laat de IND die klachten er versneld uithalen, laat die het systeem minder verstoppen, zei de commissie. Pas later dit jaar zal de IND op deze en andere kritiek Reageren.

Zelf vindt het BMA het goed gaan. De gemiddelde vrije tijd van 32 dagen, mag er zijn, zegt het hoofd. Advocaat Van Dijk heeft het ook over “vier tot zes maanden”.

Europese jurisprudentie uit 2016 had fikse gevolgen voor de IND. In haar arrest-Paposhvili oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (december 2016) dat een Georgiër met leukemie die België zou worden uitgezet, zou blijven omdat hij toegang had tot voorzieningen in zijn thuisland. Sindsdien moet Europese immigratiediensten bekijken van de uitgeprocedeerde aannemelijk kan maken dat hij de kosten voor medische zorg niet zelf kan betalen. De IND verwacht door de minder strakke procedure meer toewijzingen van aanvragen voor artikel 64.

Jaarlijks worden tussen de ongeveer 1.400 en 2.000 aanvragen voor artikel 64 gedaan; ruwweg eenderde wordt door de IND goedgekeurd. Dat percentage is (nog niet) omhoog gegaan. Wel dien er meer rechters – an raw estimate of NRC duidt op ten least enkele tientallen – die afgewezen aanvragen op grond van ‘Paposhvili’ terugverwijzen naar de IND voor een nieuwe beslissing. Dat leidt soms tot lange procedures.

Een illustratief geval is een Ghanese asielzoeker die leed aan epilepsie en en dat geen ander is geweest. Ze was begin 2016 een verzoek bij het BMA ingediend om uit te gaan. De IND wees dat verzoek af in februari 2016, tien maanden voor haar arrest – Paposhvili ‘. Twee jaar later, februari 2018, na ‘Paposhvili’, oordeelde de rechtbank Den Haag over de zaak. “Eiseres has aangevoerd dat data that they needed needed has has needed offers has only offers is at a private facility”, such as a hotel “, staat te lezen in the relevantrelaas. “De medicijnen zijn om die reden voor haar niet toegankelijk. Ook heeft eiseres gesteld dat zij op basis van de BMA-Reizen naar in ieder geval vier verschillende plaatsen zal moeten reizen om de benodigde medicatie te krijgen, wanneer ze een zijdrager nodig hebben voor hebben en hebben geen zorgnetwerk in Ghana heeft nu haar ouders zijn overleden. ”

De rechter gaf de Ghanese gelijk, en verwees meermaals naar het Paposhvili-arrest. De IND in national and vocht de Sentence of the right with succes aan bij de Raad van State. De provisorische waren voorradig bij twee apotheken in Accra tegen acceptabele kosten, aldus de Raad van State, maart dit jaar. Ook overheidte de Ghanese over twee volwassen dochters die de medicijnen voor haar konden ophalen.

Het arrest -Paposhvili ‘zorgde niet alleen voor lange procedures, maar introduceerde ook een nieuwe administratieve last in de procedure. De aanvrager moet bewijs overleggen van het ontbreken van financiele middelen bij hemzelf van zijn familie. Zo dient de aanvrager aan te tonen dat hij of zij dat een dure medicijn tegen suikerziekte echt niet zelf kan betalen. De administratieve druk op de artikel-64-procedure steeg er verder door.

Na de dood van zijn moeder gaat het slechter met Zeravan Sharif. Hij heeft om psychische bijstand gevraagd, maar hij is onverzekerd niet welkom. Hij lacht wrang om de suggestie dat hij in Irak behandeld kan worden. Hij is overtuigd atheïst, zegt hij. En Koerd. “Kun je je voorstellen dat ze me daar open armen ontvangen en me psychische hulp aanbieden? Natuurlijk niet, ik word daar vermoord. “

Deel IV: Bij de alarmcentrale

Het is vaak “de laatste strohalm”, zoals een advocaat tegen NRC zegt. Het moment waarop de advocaat controle heeft op de informatie die de IND heeft over de mogelijkheden van zorg en medicatie in het thuisland van de uitgeprocedeerde asielzoeker, komen klopt.

Is er, zoals de IND beweert, inderdaad in Kaboel, Afghanistan, a kliniek die ‘cognitieve gedragstherapie’ offers voor de getraumatiseerde Afghaan die terug moet? Nee? Bingo! Bestaat die privé-kliniek in Kairo wel waar de uitgeprocedeerde Egyptenaar met suïcidale neeringen moet worden behandeld? Ja? Maar hoeveel kost dat dan? 10.000 dollar per maand? Dat is voor deze arme Egyptenaar geen toeginale gezondheidszorg, zoals de Europese rechter heeft geen. Overmacht is kansrijke zaken bij de bestuursrechter.

Deze fase is een zwarte doos voor iedereen die onderzoek naar wil doen. De spelbepaler is here niet de overheid, of de IND, maar een culturele verzekeraar van alarmcentrale. Het is geen diplomaten van het Nederlandse gezantschap die op zoek is naar plekjes van er bijpassende zorg aanwezig is. Dat is sinds 2004 overgeladen aan International SOS. Dat is een bedrijf dat vooral expats, zakenlieden en andere reizigers ter plekke helpt, en moet in diverse landen ook eigen klinieken runt: “1.000 locaties in 90 landen”, zoals de website vermeldt. Daarnaast geven in die landen vertrouwensartsen, terplekke geworven door de Nederlandse ambassade, ADV aan de IND.

International SOS heeft de medische kennis over medische voorzieningen, aldus de IND, en kan efficiënt sterven. De IND zegt “in het algemeen” tevreden over zijn.

Een rondgang langs advocaten leert echter dat de informatie die International SOS aanlevert, onderling vrij summier is, of niet klopt. Advocaat Christian van Dijk heeft een eenmalig verhaal paraat en vertelt: “Een tijdje terug heb ik een Surinaamse dame verdedigd die niet terug kon krijgen omdat geen mantelzorg was. De IND verwees toen op gezag van de alarmcentrale naar een verpleeghuis waar die mantelzorg zou zijn zijn. We bewaarden op internet dat het verpleeghuis helemaal niet aanbood was. Die afdeling was er helemaal niet meer, bleek bij navraag. “De Surinaamse vrouw en advocaat Van Dijk kreeg van de bestuursrechter gelijk.

Soms, zeg andere advocaten, staat op het velletje van het bedrijf alleen een naam, telefoon en een arts, kliniek van het ziekenhuis in Armenië, Afghanistan of ander land. Soms weinig meer dan een naam en een hotmailadres. “Dat is dan voor de alarmcentrale makkelijk verdiend”, concluderen een advocaat droogjes.

Deel V: Geen poldermodel

Maak de procedures korter enffic was afgelopen jaar de roep na de drama’s rond uitzettingen van diverse Armeense gezinnen. Het is een zaak van algemeen belang.

Maar in asielzaken rond artikel 64 bestaat geen poldermodel, wel zo’n beetje inschrijf om het zich te organiseren, dit maand succesvol bij de pensioenen gebeurde. Uitgeprocedeerden, advocaten, verpleegkundigen, psychiaters, IND, alarmcentrales: ieders speelt zijn eigen rol volgens wetgeving, regels en protocollen. In de rechtszaal staan ​​ze tegenover elkaar, vaak met nieuwe vertraging voor kwetsbare mensen tot gevolg.

Zeravan Sharif zwerft van broer naar neef naar vriend. Nu heeft hij een vriend, ook uit Irak. De vriend speelt saz, een snaarinstrument dat hij als kind is in Irak leerde bespelen. De vriend stelt zijn huis open voor Zeravan Sharif en speelt nu saz voor hem. Verder kan hij niet veel doen.

Correctie (22 juni 2019): In een versie van dit artikel stond in het intro: ‘Maar zij doen steeds vaker een beroep uit uitstel’, maar ze doen er ook een beroep op uit. heel ziek zijn ‘.

Een versie van dit artikel verscheen ook in

NRC Handelsblad van 22 juni 2019

Een versie van dit artikel verscheen ook in

nrc.next van 22 juni 2019

Lees Meer

0

Your Cart